HOME| GENEANOLOGIA| GRAFOTERAPIA| PUBLIKACJE| PISMOZNASTWO SADOWE| OFERTA SZKOLENIOWA| AKTUALNOŚCI| GRAFOLOGIA| O MNIE| KONTAKT| ...|
 

GRAFOLOGIA  

Alfabet podręcznikowy i indywidualny 

     Najpewniejszym i najszybszym sposobem poznania drugiego człowieka jest analiza jego pisma odręcznego: czyli grafologia. Podobnie jak charakter uwidacznia się w mimice człowieka, jego postawie, zachowaniu i akcentowaniu słów, tak samo odzwierciedlają go ruchy wykonywane podczas pisania. Człowiek odczuwający wściekłość nie tylko wykrzywia swoją twarz i wykonuje gwałtowne ruchy rękoma, ale wyraża swoje wewnętrzne wzburzenie również podczas pisania, kreśląc gwałtowne, pełne pasji linie. Przygnębienie natomiast poznać można nie tylko ze zmęczonej postawy, smutnego wyrazu twarzy i matowego, zduszonego głosu, ale również wywnioskować z pisma o opadających liniach końcowych wyrazów i wierszy; o skierowanych w dół liniach końcowych i elementach liter. Natomiast osoby próżne ozdabiają nie tylko własną osobę wszelkiego rodzaju zbędnymi ozdobami, ale upiększają również swoje pismo niepotrzebnymi zawijasami. Pismo jest widocznym śladem ruchu pisarskiego, a dzięki temu, iż swój specyficzny wygląd zawdzięcza najróżniejszym odczuciom i emocjom swojego wytwórcy, staje się nieomylnym zwierciadłem charakteru. Rozpoznawanie charakteru człowieka na podstawie jego pisma uprawiali od dawna i to skutecznie znane historyczne osobistości jak: Lavater, Goethe, Leibniz, Wilhelm von Humboldt, Walter Scott, Disreali, Emil Zola itd. Wszyscy z nich byli przekonani, że pismo ręczne człowieka może udzielić informacji o jego charakterze. Jak podkreśla znakomity polski grafolog prof. Henryk Gralski - Grudziński:
    grafologia naukowa nie ma nic wspólnego z wróżbą, jest na wskroś rozumowym wnioskowaniem o charakterze danego człowieka z rysów graficznych danego pisma, albowiem pociągnięcie piórem lub ołówkiem jest czynem, zarówno ciała jak i duszy; czynem, który pozwala wnioskować o innych czynach, gdyż w każdym czynie tkwi cały człowiek.

     Przykłady próbek pisma:

Przykład pisma człowieka oszczędnego


Osoba gospodarna i oszczędna


     W przedstawionej próbce pisma pojedyncze litery są bardzo œcieœnione. Pismo sprawia wrażenie, jakby osoba pisząca chciała zaoszczędzić miejsca na kartce papieru. Nachylenie pisma jest ku prawej stronie w połączeniu z mocno narysowanymi i równomiernie rozłożonymi liniami o mocniejszym nacisku wskazuje, że autorowi pisma nie brakuje silnej woli ani samoopanowania.

Przykład pisma człowieka rozrzutnego


Nieokiełznana rozrzutność


     Ilustracja przedstawia nam pismo, które posiada wszystkie cechy rozrzutności. Litery są rozwlekłe i szerokie, wyraźnie widać, że autor listu nie przywiązuje wagi do tego, ile miejsca zajmuje jego pismo. Nachylenie liter jest prawoskośne. Można zaryzykować stwierdzenie, iż autor pisma jest osobą ulegającą swoim instynktom, która niczego sobie nie narzuca i pozwala się porwać swoim popędom. Nieokiełznanie widoczne w piśmie autora znajduje swoje odzwierciedlenie w jego stosunku do pieniędzy. (tekst pochodzi ze zbiorów prywatnych autora Tomasz Szewczyka)

 Główne nurty analizy pisma ręcznego

  Grafologia francuska

      Za ojca grafologii uznaje się J. H. Michona ( 1806 – 1881 ). Czy jednak ten francuski  duchowny był pierwszy, który zajmował się analizą pisma? Okazuje się że nie. Gdy Michon podjął badania, które zaowocowały książką o historii grafologii, wówczas odkrył, że pierwszy podręcznik był autorstwa lekarza i zarazem profesora uniwersyteckiego ( Bolonia ) C. Baldi[1]. J. H. Michon katalogował  cechy pisma i przypisywał im odpowiednie cechy charakteru. Jego interpretacja przypominała wyjaśnianie znaków[2]. W ramach francuskiej szkoły grafologicznej na uwagę zasługują badania J. Crepieux – Jamina ( 1858 – 1940 ). Ten szybko osiągnął szczyty wtajemniczenia grafologicznego, tworząc własny system klasyfikacji pisma. Poddał krytyce niektóre z dogmatów swojego mistrza ( J. H. Michona ), a nowy sposób widzenia grafologii przedstawił w pracach ,, ABC de la graphologie ‘’ i  ,, L’eriture et la caractere ‘’, które do dnia dzisiejszego są wznawiane. Autor brał przede wszystkim pod uwagę: formę, rozmiar, nacisk, tempo, ciągłość, uporządkowanie[3]. Pojęcie harmonii pisma stało się istotnym elementem  teorii Crepieux – Jamina. Zdaniem tego badacza, na harmonijność pisma składa się zasadniczo ocena organizacji, proporcji, prostoty, umiarkowania, przejrzystości i zręczności. Koncepcja Crepieux – Jamina klasyfikuje cechy pisma, wyróżnia 7 rodzajów pisma oraz wiele gatunków w obrębie każdego rodzaju:

·         uporządkowane ( gatunki takie jak: pismo ściśnięte, rozstawione );

·         wielkość ( np.: pismo duże, średnie, małe );

·         forma ( np.: pismo kątowe, zaokrąglone, arkadowe, girlandowe );

·         kierunek ( np.: prawoskośne, lewoskośne, prostopadłe );

·         naciskowość ( np.: maczugowate, wrzecionowate, ciastowate );

·         szybkość ( np.: szybkie, wolne, bardzo szybkie );

·         ciągłość ( np.: złączone, grupowe, rozłączne ).

Oto niektóre fundamentalne zasady analizy grafologicznej opracowane przez w/w autora:

a)      nigdy nie stawiać diagnozy na podstawie jednego dokumentu… o ile to możliwe, opierać analizę na kilku,

b)      określić cechy pisma, znaleźć grupę cech dominujących według natężenia,

c)      nie zwracać uwagi na znaki, które nie mają związku z gatunkiem pisma, np.: przypadkowe kleksy,

d)     znaki dodatkowe maja znaczenie o ile się powtarzają.

Jest to nurt lansujący analizę techniczną cech pisma [4].

Francuska szkoła grafologiczna rozwija się wielokierunkowo; np.: prowadzone są badania w odniesieniu do pisma dzieci, poszukuje się analogii pomiędzy pismem a sztuką, gdzie analizowane jest pismo wybitnych twórców z różnych dziedzin. Inne kierunki grafologii francuskiej obejmują badania nad pismem patologicznym, nad związkami pisma z typami charakteru, badania linii pisma, czy opracowanie metody morfologicznej[5]. 


Rękopis Jacka Kaczmarskiego



Rękopis Iłłakowiczówna


  Grafologia niemiecka 

     Przedstawicielem szkoły niemieckiej był Ludwik Klages ( 1872 – 1956 ), który stworzył podwaliny teorii rytmu podstawowego. Podstawą teorii jest założenie, iż u każdego człowieka zaznacza się inny poziom sił witalnych. Ta zależność daje podstawę do oceny poziomu sprawności motorycznej piszącego, jak również daje możliwość różnicowania rękopisów wykonanych przez różne osoby[6]. W 1917 roku ukazuje się jego książka pt. Pismo odręczne a charakter. W jego koncepcji zasadniczą rolę odgrywała intuicja[7] a nie strona techniczna. Według Klagesa, pismo należy obserwować w trakcie jego tworzenia się. Pismo jest ciągłym ruchem, nieustannym tętnieniem[8].

     Właśnie szkoła niemiecka poszła najdalej, rozwinęła najszerszy program badań podstawowych, w ramach których należy wymienić:

·         badania identyfikacyjne pisma, badania techniczne dokumentów[9],

·         badania rytmu podstawowego, w tym cech kryminogennych w piśmie

·         badania fizjologii i neurologii pisma, w tym także wykorzystanie testów graficznych w diagnozowaniu neurologicznym, psychiatrycznym i fizjologicznym,

·         badania nad pedagogicznymi aspektami pisma z uwzględnieniem różnych koncepcji nauczania pisma,

·         badania nad metodologią grafologii oraz procedurami eksperymentalnymi[10]. 

 Grafologia psychoanalityczna – koncepcja Maxa Pulvera oraz

 Anny Teillard

          Do nurtu psychoanalitycznego grafologii należy teoria Pulvera oraz koncepcja Anny Teillard. Teoria Maxa Pulvera określana jest mianem tzw. symbolizmu przestrzeni. 

     Oto najistotniejsze z jego założeń: 

,, pismo świadome jest nieświadomym rysunkiem, jest projekcją całej indywidualnej konstrukcji fizycznej i psychicznej człowieka … pismo symbolizuję naturę człowieka, czyli w postaci symboli graficznych zawarty jest obraz człowieka ‘’

W piśmie można wyróżnić strefy, poniżej znajduje się ilustracja z wyjaśnieniem:

                   

 

 Strefa nadlinijna, oznacza nadświadomość, odpowiada symbolicznie obszarowi ambicji i pragnień. Jest myśleniem o przyszłości, symbolizuje marzenia i nadzieję. Górna strefa obejmuje takie litery jak: t, f, b, l.

Strefa środkowa ( śródlinijna ) odpowiada warstwie świadomości. Ona podpowiada typowe zachowania i postępowanie w życiu codziennym. Określa podstawowe sposoby komunikacji z innymi ludźmi oraz stosunek piszącego do ludzi i świata zewnętrznego.

Strefa podlinijna, czyli akcenty dolne liter; np.: g, j, y, to symboliczna podświadomość. Na podstawie analizy tej części liter określamy stosunek do seksu oraz umiejętność zdobywania i korzystania z dóbr materialnych[11].

W koncepcji Pulvera ważną rzeczą jest obserwowanie przestrzeni[12], jaką zajmuje pismo. Dlatego analizuje się tu marginesy, ich wielkość, kształt, lokalizację adresu na kopercie, czy naciskowość.

Według Pulvera szerokość znaku odzwierciedla relacje społeczne, sposób komunikowania  się z innymi. Szerokie znaki informują o radości, otwartości, zaś wąskie w połączeniu z lewoskośnością oznaczają koncentracje na sobie. Ten sam autor niedojrzałość emocjonalną wiąże z dużymi dysproporcjami między sferami. Trudności w osiąganiu zadowolenia , czy histerię wyraża się poprzez nitkowatą formę. Pulver z kolei jako jeden z zasadniczych symptomów graficznych dominatywności wymienia kątową budowę liter a ponadto wyrazowy impuls. Zdaniem tego badacza wielkość pisma jest wyrazem wielkości poczucia własnej wartości. Kierunek linii podstawowej, o ile jest wznoszący – wyraża optymizm, o ile opadający – depresyjność.

     Przykładem drugiej koncepcji psychoanalitycznej jest ujęcie Anny Teillard. Dokonała ona opracowania symboliki graficznej typów psychicznych według Junga. Anna Teillard była uczennicą Karola Gustawa Junga i swoje poszukiwania grafologiczne poświęciła diagnozowaniu osobowości zgodnie z jego teorią. Stworzyła koncepcję graficzną ekstrawersji i introwersji. Oto przykłady:

      Cechy pisma ekstrawertyka to:

- odwaga w układzie pisma, duże marginesy,

- pismo prawoskrętne,

- pismo duże,

- pismo szerokie,

- pismo pochylone,

- kątowe girlandy,

- pismo pospieszne, energiczne,

- rosnący lewy margines,

- wydłużone elementy nadlinijne i podlinijne,

- linia podstawowa wznosząca się lub sinusoidalna,

- rosnąca wielkość pisma

- znak diakrytyczny ,, t ‘’ po lewej stronie litery,

- haczykowe formy adiustacji końcowych,

- znaki diakrytyczne ,, t ‘’ ,  ,, f ‘’ długie, odstające,

- pismo miotane,

- duże, trójkątne nóżki,

- staranny podpis po prawej stronie,

- duży podpis,

- adres po prawej stronie koperty. 

Oto cechy grafizmu wskazujące na introwersję:

- bardzo duże pismo,

- dominująca sfera śródlinijna,

- przejaskrawienie wszelkich elementów,

- sztuczne,

- nierównomierny nacisk, spazmy,

- przesadne podkreślenia,

- przesadna interpunkcja[13].

     Analizowała również funkcje psychiczne człowieka: myślenie, uczucie, percepcja i intuicja a także odzwierciedlenie archetypów w piśmie, konfliktów różnego rodzaju[14].

     Między koncepcją analizy pisma i analizą rysunku istnieje wiele elementów wspólnych. Interpretacja np.: w teście ,, Rysunku Rodziny ‘’ Cormana, ,, Drzewa ‘’ Kocha czy ,, Narysuj człowieka ‘’ opiera się na symbolizmie przestrzeni [15]


Rękopis Broniewskiego



Rękopis J.Barana



Rękopis - Pigoń


KLUCZ GRAFOLOGICZNY systemu H. Gralskiego 

Wybitnym polskim grafologiem był Henryk Gralski – Grudziński, który stworzył ,,klucz grafologiczny’’- metodę interpretacji pisma w oparciu o rozbudowaną przez siebie w sposób nowatorski koncepcje Klagesa.

W 1923 roku założył  w Krakowie Instytut Grafologii Naukowej.

Metoda grafologiczna systemu H. Gralskiego obejmuje:

- poziom pisma ( niewyrobiony, szkolny, stylizowany, indywidualny, chaotyczny ),

- nachylenie pisma,

- kształty liter,

- łączenie liter,

- bieg pisma,

- naciskowśc.

[1]T. Widła,  Grafologia – wczoraj, dziś, jutro, Toruń 2004,  s. 81.

[2] I. Zieniewicz,  Wpływ cech patologicznych pisma na wartość dowodową ekspertyzy pismoznawczej, Kraków 2005, s. 86

[3]A. Obrębska, I. J. Polańscy, Pismo a ty, Warszawa 1989, s.10.

[4]B. Gawda, Psychologiczna analiza pisma, Lublin 1999, s. 40.

[5] I. Zieniewicz, Wpływ cech patologicznych pisma na wartość dowodową ekspertyzy pismoznawczej, Zakamycze 2005, s. 87.

[6]S. Skubisz, Dowód z ekspertyzy pism patologicznych, Zakamycze 2004, s. 81.

[7] W tym miejscu można zacytować słowa Alberta Einsteina, który mówi: ,, Do odkrycia elementarnych praw nie prowadzi droga logiki, lecz jedynie droga intuicji. Intuicja jest naprawdę ważniejszą rzeczą…. Ważniejszą niż wiedza ‘’.

[8] B. Gawda, Pismo a osobowość, Lublin 2000, s. 25.

[9] Warto dodać, iż pismo ręczne jest śladem psychofizycznym i bezpośrednim. W procesie wielokrotnego powtarzania czynność pisania przechodzi w nawyk, który  indywidualizuje pismo ręczne do tego stopnia, że stanowi podstawę badań i identyfikacji indywidualnej wykonawcy. W badaniach pisma ręcznego bierze się pod uwagę zespoły cech formalnych, językowych i treściowych. Do właściwości identyfikacyjnych pisma ręcznego zalicza się m. in.: język, jakim sporządzono treść, typ pisma ( zwykłe, techniczne, na wzór druku ), stopień wyrobienia pisma, wielkość, rozpęd i nachylenie pisma, rozmieszczenie pisma na podłożu ( topografia ), strukturę pisma, budowę znaków graficznych ( punkt rozpoczęcia linii, kierunek ruchu ręki, zakończenie ), liczbę i jakość odmian tych samych znaków, cechy powtarzalne, impuls pisma, system wiązań znaków w zespoły, następstwo znaków i ich detali, sposób kreślenia poprawek, retuszów, wstawek, uzupełnień itp. źródło: Napieralska – Ozga, Dokumenty, s. 260.

[10] S. Skubisz, Dowód z ekspertyzy pism patologicznych, Zakamycze 2004, s. 82.

[11]D. Tarczyński, Psychografologia, Białystok 2000, s. 36.

[12] Mam tu na myśli przestrzeń interpsychiczną, np.: symbolicznie góra odpowiada za niebo, umysł, dół z kolei to niziny społeczne, złe, gorsze, instynkty, prawa strona związana jest z przyszłością, ojcem, lewa za introwersję, matkę.

[13]K. Czech, Osadzenie systemu grafologicznego Anny Teillard w psychologii Carla Gustawa Junga, Katowice 2002, s. 6 – 8, Praca roczna pisana pod kierunkiem prof. dr hab. Tadeusza Widły.

[14] B. Gawda,  Grafizm jako forma ekspresji, Lublin 2006, s. 9.

[15] B. Gawda,  Psychologiczna analiza pisma, Lublin 1999, s. 43.

 

 


Copyright © 2020  AUTOGRAF by ViQ    Gość IP:3.228.10.17     

HOME| GENEANOLOGIA| GRAFOTERAPIA| PUBLIKACJE| PISMOZNASTWO SADOWE| OFERTA SZKOLENIOWA| AKTUALNOŚCI| GRAFOLOGIA| O MNIE| KONTAKT| ...|

  Barwa serwisu: